|
|
|
|
|
|
Submitted By:
Judson Po |
Submit Your Article
|
Email this to Friend |
|
Post a comment about this Article -
Report Abuse
|
വാന നീലോല്പല മിഴികളില്നിന്നും-
അടര്ന്നു വീണപ്പോള്-
കാര്മേഘ ചേതനയില് നിന്നും-
പൊഴിഞ്ഞു വീണപ്പോള്-
നീയൊരു മഴത്തുള്ളിമാത്രമായിരുന്നു.
താഴെ ധരണിയില് പറന്നെത്തി നീ ചിരിച്ച നേരം-
ആയിരമായിരം ചിറകുള്ള-
അഴകാര്ന്ന വര്ണ്ണ്ചിറകുള്ള-
മഴക്കാലമായ് നീ ന്രുത്തം വെച്ചു.
പക്ഷെയെന് ഹ്രുദയത്തില്-
നീയെന്നുമൊരു തേന്കണമായിരുന്നു.
നിശബ്ദവേദനയുടെ മൂകതയില്-
ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച-
പനിനീര് മഴത്തുള്ളി,
പെയ്ത മഴയില് കുളിര്ന്ന മണ്ണീന് മനം-
പുതുമുകുളങ്ങളായ് പൂക്കളായ് പിറന്നപ്പോള്-
എന്മനം ചിത്രശലഭമായ് പറന്നപ്പോള്-
നിന്നെ ഞാന് മഴയുടെ ഹ്രുദയമെന്നും-
എന്ടെ സ്നേഹിതേയെന്നും വിളിച്ചു.
വാനമേഘങ്ങളില് കറുത്തചായ വീഴുമ്പോള്-
വേഴാമ്പല് പോല് തേടിയെത്തും-
ഒരു മഴനീര്ത്തുള്ളിക്കായ്-
എന്ടെ കൂരയ്ക്ക് വെളിയില് ഞാനെന്നും.
Judson Po
pojudson@yahoo.co.in |
|
|
|
|
|
|